Liber Resurrectionis (Prague and Trebona), part 3 of 9

NOTE.

It is evident hereby that this Pucci is very leprous, both in this Heresie (what other he is infected with, God he knoweth) and also the former infidelity proved.

On Thursday 17 July Fr. Pucci entred his Voyage toward Prage with my Letter to the Nuncius Apostolicus, and with Letters to John Caerpio from E. K, and with my Letters inclosed to the Lord Rosenberg. And we entred our journey toward Cassel, but that night we rode onely three miles, to Gotha, our horses were so ill that we hired, and therefore sending them back again the next day, we hired a Coach, &c.

POSCRIPTUM.

Remember that Fr. Pucci, the morning before his going required of me our Letters Testimonial to our friends, of his fidelity toward us. What needeth that (said I) for as much as your deeds were as well known to them as to us, your own conscience to your self may serve abundantly. But our friends divers, who have warned us of you, and have marvelled why we would suffer you any longer in our house and company, would neither credit our Letters as yet in this case. And would also condemne us of light judgment, or great blindness to judg the cause between you and us.

But truly I observed in him, now, a more proud presuming over us then hitherto, before, when he was sore rebuked, for over-crowing us, so as he began to do.

1 Now he said, he had as great authority as we to publish any of our Secrets, at his discretion.

2 That he ought to eat bread with us.

3 That he understood our Books of Actions better then we.

4 That he needed not our consent or counsail to deal with the Pope his Nuncius: he did it by his duty general, of Charity, &c.

5 He offered to order the Nuncius, and the Emperor to the reclaiming of the Decree made against us, &c.

NOTE.

Consider what this may import, that the Decree touching him, being one of my houshold company, and of them that then did appertain to me, and whose name he is not affraid one way and another way not abashed to thrust himself into the whole body of our Revelations, as a principal fellow or Receiver of them. By the first he ought to be afraid of the danger of the Decree which banished us, unless he is assured of their good will who have shewed themselves our mortal enemies, or else some other cause emboldned him to some other purpose, &c. by the second he might be afraid of so great presumption, being but a Probationer, not yet allowed of, and to us known to be cut off.

All these points I cannot decipher and judge, but referre them to the profound wisdome and high providence of God, wherefore and how farre he hath admitted him to be privy of our Actions, and so a witness to some purposes sufficient. All things be to the honour and glory of God. Amen.

Magnifice Domine,

LEctis tuis literis fui miratus quod intelligerem te illius esse opinionis & sententiae, me apud Caesarem tibi ac consortituo officiis meis non parum obfuisse, quod sciam ita me & religione & natura comparatum, ut omnibus quam maxime cupiam prodesse, nemini aut obesse. Quod autem praestiterim quod mei erat officii, mihi vitio verti non debet. Caeterum cum inter summum Pontificem, & Caesarem, merus sim interpres, non video quid in hoc vestro negotio praestare possim: Consulo autem, ut vestram innocentiam, de fide Catholica sensum, & de Angelorum conversatione & assistentia, quam visibilem habere dicitis, juxta Concilii Lateranensis in uudecima Sessione decretum, coram Summo Pontifice & Sede Apostolica deducatis, & ita exponatis ut non possit cuiquam esse dubium quid sentiatis, quin sede Apostolica approbante, fides tuto ab omnibus Angelicis assertionibus vestris, praestari possit, & tum demum & obtrectatoribus, si qui sunt, ora obcludentur. Nec ut arbitror grave vobis videbitur consilium meum, si enim ea vobis est in fide Catholica puritas atque constantia, ea in praesenti Angelorum communione sinceritas, vitae integritas, & innocentia, ut asseritis: Me etiant tacente occasionem quaeritis declarandae vestrae fidei & bonitatis, & hac una ratione honori vestro (cujus vos rationem habendam dicitis, & cui tantum abest quod per me aliquid sit detractum, ut illum etiam pro viribus quantum officii mei & injuncti muneris ratio patietur, fovere sim paratus, ut Domino Puccio pluribus dixi) & omnibus vitae commodis vel maxime consuletis. Deus gratia sua vos ita regat, ut Angelorum conversationem in Coelis aliquando habere possitis. Vale Pragae, die 28 Julii 1586.

Magnific. D. V.

Ex Corde in Christo frater Philip. Episcopus Placentinus […].

Magnific. Domino Joanni Dee, Anglo, &c.

Δ Oraculum Divinum.

MVlta sunt flagella praecepta mea negligentium: Multiplexque furor hominibus propriis confidentibus viribus. Hi enim contemptores sanguinis & Regni mei fortitudinis, Gigantes facti sunt, ad omnem abominationem multiplicandam. Sed ego Sum qui sum, qui posui in Patre Solium verbumque ad faciendum in terris Judicium: qui in ultima Tuba percutiam illos, ut coacti recognoscant vias meas, & ad ovile proprium redeant. Peribit Ecclesiae & populi Iniquitas, & judicabitur in gladio. Tu vero Gulielme, manum in tempore extende opportuno, prout a me informaberis, & Regnum, (tacto & moriente nequissimo) adjunctum induc: Inunxi enim te in fortissima dextra mea, ad falsum illum Prophetam, & Goliath [forte Mahometanos & Turcas] extirpandum ut intelligat Terra judicium a Nazareno Crucifixo me. Sunt qui cribarent te: sed maledicti sunt machinantes in te malum. F ac bonum, & utere creaturis meis ad gloriam meam Docui Kelleum, inquiete, hac nocte, de caeteris, quae ab illo disces. Spiritus meus habitet in vobis.

Trebonae, Anno 1589. Mensis Augusti fine.

When Mr. Kelly was gone from me at Salfeild toward Bohemia, and in the mean space the Emperour had granted to the Lord Rosenberg licence for us to return into Bohemia, to any of his Lordships, Towns, Cities, Castles, &c. This was delivered written by spiritual and divine meanes, and the writing yet remaineth in my Lord his hands, out of which I copyed this for the order of our History somewhat making plain.

Franciscus Puccius praestantissimis ac Deo dilectis viris D D. Joanni Dee & Eduardo Kelleo generosis Anglis, majoribus in Christo fratribus, & ipsis tanquam patribus colendis, precatur gratiam & pacem a Deo patre nostro, & a Domino Jesu Christo, Amen.

EX quo a vobis discessi, toto illo itinere, quod octo diebus confeci, vendito Lipsiae equo, haud parum vexatus fuit meus spiritus, dum animum mecum volverim, quot modis Satanas divinum opus retardare & nostram conjunctionem dirimere, adhibitis exterioribus & interioribus machinis & armis, tentaverit, & adhuc tentare non cesset. Neque enim possum, nisi ab eo, agnoscere afflatus illos diffidentie, rumores ab invidis hominibus, sparsos, suspitiones nobis injectas, absque certis indiciis, adversus fidem non levibus argumentis probatam, atque hujusmodi impedimenta & offendicula, quibus cursum nostrum impedire ac sanctam amicitiam, divinis auspiciis, inter nos coeptam, convellere ac labefactare, malignus ille spiritus aggressus est. Itaque, in illa lucta, ne ullo modo manus illi darem, aut fatiscerem, decrevi me, magis ac magis, munire certa fide in Deum, ac spe promissionum ejus, quas illum servaturum non dubito, tum precibus frequentioribus magis instare, apud summum patrem, ut nos quam primum donare velit illo spiritu, quo nostri humeri montibus ferendis, ut ille inquit, pares evadent; ad haec austeriorem vitam instituere nec mensas lautas amicorum adire, sed panem doloris solus comedere decrevi, ne sim meliore conditione quam vos, qui tantopere affligimini, ut benignissimus Dominus quamprimum, vos in integrum restituat, atque ad solita colloquia piaque exercitia nos una revocet, & eventu consentaneo suis sanctissimis dictis, singulos nostrum exhilaret. Hanc viam sequenti Dominus mihi spem facit fore, ut vobis & aliis facilius meam fidem probem, & multas tentationes vitem quae apud hujus mundi homines facile nos invadunt. Ideo, nisi necessitate urgente, aut communibus negotiis, familiaritatem omnem & convictum cum aulicis fugio, & me hoc modo minus ineptem precibus gentio, meamque vitam & mores in dies emendare conor, ne videar omnino indignus ea schola, in qua Dominus me erudire dignatus est, nec interim cum Publicano, illo, precari obliviscor, ut Deus propitius sit mihi peccatori. Vos non dubito me vestris votis & supplicationibus juvabitis, ut vocatione meae respondeam, & in opere Domini vobis adjumento & consolationi esse possim: & benignissimus ille pater propediem hoc adverso vento ignem suum magis excitari curabit, ac nos majori, quam unquam antea, jucunditate recreabit. Ac de his hactenus. Quod vero ad nostra negotia attinet; perveni huc die 24 Julii, sub vesperam, ac statim adivi Illustrissimum Dominum Nuncium, cui vestras tradidi, quas laeto vultu accipere visus est: sed colloquendi non fuit otium, cum, parata coena, jam discumbere vellet. In posteriorem Diem igitur rejectus, ad Dominum Carpionem me conferebam, cum didici eum ad vos Missum, quatriduo ante, hinc discessisse. Dolui admodum eum non esse mihi obviam factum, tum ratione vestrarum, tum mearum literarum, quoniam fasciculum quendam ad me quoque ferebat. Sed quod maxime me torquebat erat cura de litteris Illustrissimi Domini Rosenbergii, quas sciebam inclusas Domini Carpionis literis, nec eas aperire, aut alii tradere audebam, cum diserte esset, scriptum illud ad manus proprias. Dum itaque occasionem quero & expecto, ea sese obtulit, quam mox audietis. Reversus sequenti die, ad Illustrissimum Dominum Nuncium, invenio apud illum Jesuitam Italum, qui mihi fuit a confessionibus: blande […] ambobus accipior, sedere jubeor, a Jesuita nomine candoris & ingenuitatis, non parum laudor. Tum lupide moneor ab Illustrissimo Domino Nuncio ut ipsi adsim, in convertendo Jesuita ille (is enim erat qui cum ipso expostulaverat, quod nimis facile mihi dedisset: testimonia triumphantis Ecclesiae non subjici judicio militantis.) Respondeo me fecisse quod in me erat ut docerem eum praeferre Coelum terrae, ac tribunal superius inferiori; sed cum id mihi minime successet, ejus esse, sua doctrina & autoritate, hominem de sententia illa dejicere Illustrissimus Dominus Nuncius haud gravate, nostram sententiam, hac in parte, probat, & exemplis confirmat, atque ita concludit, ut statuat certitudinem videntis & audientis Dominum, aut ejus angelum, non pendere a probatione Ecclesiastica, neque ab illo esse rationem repetendam suae revelationis, dum nihil publici muneris exercere audet: sed si incipiat palam profiteri, se a Deo doctum & missum, ita ut non […] solum, sed aliorum quoque intersit, scire quo spiritu agatur, tunc Ecclesiasticorum munus esse, illius spiritum examinare & probare, neque ipsum jure posse examen hoc detrectare, licet suas revelationes eis subjicere minime teneatur. Nam si ordinaria autoritas eum admiserat, bene habebit, nihilque turbarum excitabitur: sin per injuriam aut inscitiam ali quam, aut per aliam hujusmodi causam, rejicietur, suum erit appellare Superiorem Dominum, qui ipsum misit, quo suum servum & Legatum defendat, aut ordinario Judice commonefacto, aut alia ratione: quod probabat decreto Lateranense Concilii, cujus mentionem facit in suis literis; ac praeterea historia S. Francisci, qui primum expulsus ab Innocentio Pontifice, mox revocatus fuit, cum per quietem apparuisse Pontifici pannosus ille, qui Lateranense templum suis humeris fulciret. Addebat praeterea viros Dei non esse solitos deterreri una aut altera repulsa, & hoc repellendi modo, dicebat Praesules aliquando usos esse, ut probarent spiritum & constantiam eorum qui res novas magnasque Proponerent. Ego vero inquam, ut haec ita se habeant, Vos hactenus publicum munus exercere non tentasse, & intra privatos parietes, summa modestia vos continuisse. Tum ille, longiori ambitu verborum, sic de vobis disserint, ut ex vestris verbis Serenissimum Poloniae Regem, ad invictssimun Caesarem, & ad Illustrissimum Legatum Hispanicum, jam constare diceret, vos aliquid amplius quam privatum moliri: Ac Summo Pontifici, sedenti in specula super totam Christianam Rempublicam potuisse merito suspectas esse vestras personas, hoc modo Principum animos, & interiores aularum recessus scrutantes: Idque ratione vestrae Regnae, infensissimae Apostolicae, sedi, & cum ipso Turca conspirantis, necnon spiritus familiares habentis ac praeterea ratione vestrae summae peritiae, in artibus & scientiis reconditis, quibus facile plebi & imperitis imponi potest. Cum enim sitis magni Astrologi, dicebat ille, & facile vobis sit habere geneses principum, necnon Magicas artes calleatis, haud difficulter possetior bonorum Angelorum nomine, ea proponere, quae a spiritu Ecclesiae hoste manarent. Ideo Summum Pontificem, (cui duo, illi Principes sunt maxime observandi, utpote qui inter Haereticos vivant & regnent) prudenter fecisse, qui jusserit, ut in vestros mores & doctrinam inquireretur. Accidisse autem praeter ejus postulatam & voluntatem, ut, indicta causa, expelleremini. Se vero vicem nostram dolere, & paratum esse ad curandum, ut vos justificare possitis, idque sibi esse in votis, non semel asserint Quapropter hortatus est me, ut ad Illustrissimum Dominum Rosenbergium contenderem, at que ipsius bonam propensionem, erga vos, ei significarem; Nam ille a Summo Pontifice facile impetrabit, ut causa vestra hic cognoscatur, & si ille vobis faverit, ut hactenus fecit, se quoque adfuturum vobis omnibus officiis, ac primum fore, qui se vestris genibus obvolvat si tales eritis, quales vos nonnulli praedicant. Ego igitur recta ad Illustris. D. Rosenbergium. Sed quater redeundum mihi fuit, antequam admitterer. Die 27 tandem […], exposui meum studium, erga vos resque vestras, ac quomodo Illust. D. Nuncius affectus ergavos esset, ac tandem oravi utnon desereret patrocinium & defensionem illam, quam suscepisset peregrinorum […], qui a Caesare minus bene informato ad Caesarem melius informatum, provocarent, ac suam innocentiam, Dei & hominibus, probatam cuperent. Ille humaniter respondit: Vos non admodum sibi notos esse: se bis cum seniore; semel tantum cum juniore collocutum, judicasse vos doctos & pios, & praeclaris donis instructos: existimare vobis hoc accidisse mala aliqua relatione cui incommodo a res principum sunt obnoxiae: vestrum esse id aequo animo ferre: non se poenitere quod vobis faverit, & si scirit quid potissimum, a se, peteretis, daturum operam, ut vestris votis responderetur. Tune mihi visum est nonnulla dicere de optima spe, quam de ipso concepissetis, & quomodo me non dimiseratis sine literis ad illum: Sed erant inclusae fasciculo D. Joan. Carpionis, quem statim protuli, atque eo instante ac respondente D. Carpionem non aegre laturum si ipsi dedissem, tradidi fasciculum ei, qui dixit se per otium lecturum, ac, sequenti die, mihi responsurum. Discedo igitur ab illo ad Illust. D. Nuncium, atque otium nactus, tum per me, tum per Illust. Legatum Florentinum, pluribus cum eo agere instituo, de insigni injuria vobis facta: expono quantopore laboraveritis, ut considere possetis, apud Catholica Templa, & quam inhumaniter, in hospitiis & civitatibus ratione hujus praejudicii Caesarei, tractaremini, doceo quam sordido & angusto loco vestras familias reliqueritas, ita ut vestram supellectilem, & libros explicare nequi veritis; Moneo, ut Domini Dee jam grandis natu, aut potius senis, & nihil tale hactenus passi vicem doleat; ejus erumnas non tanquam simplicis hominis considerandas esse, cum vir sexagenarius, quatuor tenel lis suavissimisque liberis (quorum major septimum annum vix excesserit) ac dilectissimae conjugi adjunctis, longe gravius affligatur, ratione uxoris suae lectissimae foeminae, & pignorum charissimorum, quam sui ipsius; ostendo quanto offendiculo hoc futurum sit Catholicis Anglis, ac caeteris, & quanta ansa praebeatur haereticis, invehendi in Ecclesiasticum ordinem: declaro periculum imminens ordini illi, si forte Deus facultatibus vestris ad eos plectendos eorum inimicos armari permitteret: Demonstro Deum alias, per Isaelitas haereticos Catholicos Judaeos punire consuevisse: ac denique declaro, quam absurdum sit vos indicta caussa condemnari, si id meriti sitis: quanto absurdius, si non meriti sitis quicqnam tale: absurdissimum vero, cum a Catholica Ecclesia honor potius vobis deberetur: Ac cum non petatis nisi ut vobis vos purgare liceat, nihil magis consentaneum rationi excogitari, nullo alio modo errorem admissum emendari, atque hoc negotium bene dirigi & redintegrari posse. Ille mihi legit vestras literas, id est D. Dee, sed de rebus, ambobus vobis, aliquo modo, communibus: dicit se non credere ea, quae de divinis monitis & miraculis, in illis, continentur, petit ut ipse declarem obscuriorem locum de libris combustis: audit a me testimonium oculatum de illis concrematis, & quomodo vobis audiverim eos esse coelitus restitutos, ac denique concludit in illis literis esse multa laudabilia, multa admirabilia, multa itidem incredibilia; sed cum non sint Deo impossibilia, se sustinere assensum, nec velle quicquam certi, re non penitus explorata, pronunciare: vobis tamen responsurum humaniter, ac daturum mihi literas, quod fecit postea die 28, quas literas ad vos, cum hisce, mitto. Et quia legendi eas mihi […] copiam, satis jejunias & frigidas mihi esse visus, haud […] Tamen quia mentionem aliquam mei facit, tanquam hominis […] quo fusius de suo animo, erga vos, egerit, visum est mihi accurate & particulatim exponere, quid inter nos actum dictumve sit, ut verba cum factis conferre possitis, & pro vestra prudentia & pietate, consilium capere, & si operae precium videbitur rescribere. Quantum enim ex ejus sermonibus colligo, videtur ipsi necessarium novum mandatum, a summo Pontifice, antequam quicquam vobiscum agat; nec se scripturum dicit de vobis Romam, nisi prius petatis quod ab ejus sanctitate capitis: utpote qui, in hac causa, fuerit merus interpres, inter Pontificem & Caesarem; nec possit, nisi verbis sui Domini quicquam promittere & statuere. Idcirco, quantum videre possum, res diutius protrahetur quam vellemus, nisi Dominus noster & Pontifex coelestis, alio modo, nobis providerit. Die 28 & 29 inveni Illust. D. Rosenbergium tam occupatum, ut admitti non potuerim, sed per cubicularium significavit, se valde cupere ut colloqueremur, itaque redirem die 30. Interim fui rursus cum Illustrissimo D. Nuncio, mox discessuro ad Sancti Caroli Monasterium, ubi commorabitur quamdiu hi estus saevient. Et cum commodo cecidisset, in colloquendo, visum est, mihi interrogare hominem, an probaret meam sententiam de discernendo ex certis notis & terminis verum verbum Dei a ficto & fucato, cum possit angelus malus transformare se in angelum lucis & Apostata falsi, non raro, se transfigurent in Apostolos Christi. Dicebam enim duo mihi videri necessaria, ut hoc judicium rite fiat, primum quidem, in homine audiente, bona propensio & animus bene affectus ad Creatorem, totusque ex ei ita pendens, ut nihil antiquius habeat quam ei placere, & qui de ejus benignitate atque veritate non dubitet erga eos, qui ad ipsum confugiunt, ut bonum spiritum hauriant. Deinde in sermone, nomine Dei proposito, requiri eas proprietates, quae tantum authorem deceant; quas graphice describit Paulus, cum dicit, Vivus est enim sermo Dei & efficax, & penetrabilior omni gladio ancipiti, & perlingens usque ad divisionem animae ac spiritus, compagum quoque ac medullarum, & discretor cogitationum & intentionum cordis, & non est ulla creatura invisibilis in conspectu ejus. Cui adstipulatus Deus, qui apud Jeremiam dicit; Propheta qui somnium habet, somnium narret, et qui verba mea habet, verba mea narret. Quid paleis cum tritico? dicit Dominus. Nunquid non verba mea sunt quasi ignis? dicit Dominus, quasi malleus conterens petram? Concludebam igitur, hominem Deo fidentem, ex efficacitate & ardore illo, quo affici se percipit, deprehendere sermonis Dei veritatem. Nam vox lupi & alieni pastoris non potest permovere veram ovem, ut ipsum diu sequatur, & hanc esse regulam, qua judicarem divinas sententias a non divinis, distingui posse: Ille probabit meam sententiam, atque addidit, sine bono studio auditorum, non apparere efficacitatem divinorum sermonum, ut constat ex Christi historia. Dum enim simplices Israelite, dicebant; Nunquid sic loquutus est homo, & similia de Christi doctrina, Pharisaei & perversi Sacerdotes eum deridebant & contemnebant. Tnnc ego, si contingeret igitur, ut cum congrediemur, fieret ad te verbum Domini, num hujuscemodi regula utereris. Hic ille inquit, cum posset accidere, ut mihi de hac re judicandum esset, nolo hoc tempore, meam sententiam declarare, sed hujuscemodi ratio non mihi mala videtur. Ex quibus verbis nescio quid mihi visus sum adorari minus candidum, quam in re tanta, opus esset. Sed Dei esto judicium de ejus interiori sensu. Ego, bona fide, colloquia nostra exposui, ut vobis usui esse possint, ratus hoc vobis gratum, sicut foret mihi si vestro loco essem. Reversus die 30, ad Illust. D. Resenbergium vidi eum tandem exeuntem, ex cubiculo, ad quosdam nobiles, et dixit se tantopere districtum esse, ut mecum colloqui non posset. Sicut cuperet. Ego vero, inquam me S. Celsitudinis monitu, toties reversum expectare ejus responsum, et an vobis rescribere vellet. Tunc ille inquit prius tecum colloquendum est mihi, itaque, (ut ejus verbis utar) habeas patientiam, aliquot dies donec ego pro te mittam, et sic me dimisit. Docui igitur Venceslaum cubicularium nostras aedes, qui dixit se optime callere locum, ac, suo tempore, memorem fore mei, cum Dominus me accerset. Expectans igitur aut responsum Illustrissimi D. Rosenbergii, aut aliquid aliud dignum vestris auribus, non visum est mihi id vos expressum nuncium mittere: Monente praesertim Domino Sevembergio, vobis esse paratis nescio quas aedes in oppido Naitu, in Comitatu Suarreburgensi, & ut expectarem reditum Domini Carpionis, quem propediem reversurum sperabat, ne sine magna causa atque incertus de loco vestrae sedis, ad vos literas dirigerem. Igitur non parum solicitus de vobis & de reditu D. Carponis, semel ad minimum in die, ejus aedes adeo, atque interrogo si quid de illo significetur, nec quicquam, per multos dies audio. Tandem de die 12 Augusti scisitor D. Millerum an aliquid mihi de amico, dicere possit. Respondet se quoque expectare hominem, atque admodum mirari tam diuturnam moram, praesertim cum D. Gregorius, qui in ipso Carpione ad vos venerat, sit triduo ante reversus. Ego igitur, qui nihil prius de D. Gregorii aut itinere aut reditu noveram, ad illum recta contendo. Gallus ejus contubernalis humaniter me admittit, jubet expectare D. Doctorem, et ad illum accersendum currit. Sed cum diutius moraretur, ego jam discessurus, video D. Gregorium seorsum cum ipso colloquentem, et me torvo vultu intuentum. Saluto illum & gratulor reditum, ac demum de vobis incorrogo. Ille respondet se nihil quicquam de vobis aut rebus vestris scire, nec vobiscum fuisse. Tunc ego aliquantulum haereo, ac tandem dico, si nolit quicquam dicere me aequo animo laturum, sed jam mihi constare eum vobiscum fuisse: Ille stomachatur vestrum nomen, ac totius mundi fallacias & imposturas: dicit sua sibi esse curae, non vestra vos multa quidem promittere, sed parum praestare, nescire se quare conqueramini: se per sesqui annum, vana spe lactatum, vobis ad haesisse, ut aliquod e minoribus vestris arcanis disceret, nec quicquam a licujus momenti percepisse. Hic ego: an parvum tibi videtur arcanum illud contra luem veneream? Ille vero, subridens, a D. Sconto, inquit, longe praestantiorem habeo. Denique, his omissis, librum meum Postellae repeto: ille negat se habuisse interrogata quo audiverim; ac me laudante D. Dee, ille rursus negat se vidisse; nisi forte, inquit, ex manibus D. Sevenbergii, vis dicere librum nescio quem sine titulo: ac denique de restituendo nullam spem facit. Ego qui cum illo verba commutare nollem, abeo: ac puerum vestrum Stanislaum, in atrio offendo, & ab illo intelligo, vos Erfordiam usque cum D. Gregorio & D. Carpione venisse, ante octiduum. D. Carpionem illinc Bambergam ad exigendas nescio quas pecunias, profectum; se cum D. Gregorio, hoc venisse. Interrogo an literas aut aliquod verbulum, a vobis, ad me, ferret; respondet, nihil prorsus, quia forte putabant, inquit, te hic non esse: se post triduum aut quatriduum ad vos reversurum. Laudo ejus consilium, & constantiam in serviendis Dominis, ac doceo meas aedes, ne sine meis literis ad vos veniat: promittit se non discessurum, me insalutato D. Gregorius interim percipit, me cum eo colloqui, atque iratus (quantum ex voce clamantis judicare possum) puerum revocat. Ego, cogitabundus, discedo. Die quinto decimo hujus mensis, tandem […] servulum vestrum Stanislaum, in loco libero, eum accuratius de vestris rebus ac statu examino, atque non sine magna animi mei voluptate, audio vobis concessas esse ampliores aedes. Illust. D. Langravium praestantissimo D. Dee multum tribuere ut favere, & summo Deo pro tanto munere magnas gratias ago, atque puerum ad meum cubiculum duco ostendoque illi literas ad vos paratas, ne sine ipsis ad vos revertatur. Sed paulo postea pater Carpionis me monet, se velle ante noctem, ad vos unicum expressum mittere & ut scribam si velim: nam se a D. Kelleo monitum hoc mihi significare: ingentes gratias ago D. Kelleo qui mei non sit omnino oblitus, & haec, per hunc quem vobis spero fidem nuncium, significare statuo, scripturus rursus per Stanislaum, si operae pretium videbitur.

Oro vos atque obtestor per Deum illum vivum, qui Autor est nostrae amicitiae, & qui diserte praecepit ut nos invicem ac mutuo amemus, ne obliviscamini mei cum datur vobis occasio invigendi me per literas aut per inter nuncios, & reddendi me certiorem de statu vestrarum nostiorumque rerum; nam ego certe vestri non obliviscar, & officia mea id testibuntur, non solum coram Deo, sed etiam coram omnibus hominibus. Si vester reditus aliquandiu differetur, invisam vos proximo mense Septembri, longe enim a vobis vix vivere possum, immo si proprie loquendum sit, me vitae taedet: Ac praesens agam de nonnullis rebus quas scribere minime decet.

Jam elapsi sunt 18 dies ex quo Illustrissimum Nuncium Apostolicum non vidi, & cum satis superque satisfecerim obedientiae, non adibo illum, ne verba nobis dare sibi tam facile fore persuadeat. Ostendit literas D. Dee Legato Veneto & Florentino & uterque mihi summopere eas laudavit, dixitque sibi visus disertas graves, & plusquam vulgaris spiritus, & optissint exemplum illarum, sed ego offerre non poteram, & dubito ne Illustristimus Nuncius eas supprimat; nam haud obscure, innuit se timere vestrum […] praesertim aequum & rationale, & id quaerere videtur, ut vobiscum agere possit more Hisp. &c. D. Joan. Carpio, nondum revertitur, & D. Rosenbergius cras dicitur discessurus & nescio an recuperare potero literas ad eundem Carpionem, in quibus de pecuniolis […] agebatur, si dubitatis ne ille diutius quam par sit, solutionem differat quaeso curetis, ut aliquo alio modo mihi prospiciatur. D. ab Ossa, per 20 dies, non vidi, ac Jesuitis palam dixi & dico quandocunque occasio se offert, vobis factum ab ipsis insignem injuriam, eos plus pendere ab aulis terrestribus quam a coelesti: timere collationem aquam cum vobis, ac suae causae annum haud obscure dissidere, itaque jam sum eis minus gratus.

Saluto uxorem D. Dee lectissimam foeminam, ac mihi non minus quam matrem venerandam; necnon conjugem D. Kellei rarum exemplum juvenilis sanctitatis, castitatis, atque omnium virtutum. Saluto omnes, alios vestros domesticos sanctos vosque inprimis D. D. Joan. & Ed. desiderabilia mihi nomina foelices ac beatos in Domino cupio ac precor. Quantum tribuam & tribuere debeam vestris precibus nostis, eis oro atque obsecro me apud D. Deum juvetis ut vocationi meae respondeam, & cursum meum hilari animo ac firmo corpore perficiam. Sanctissimus ille pater, qui nobis jam suscitavit pastorem illum magnum D. Jesum filium suum mox reversurum ad subigendos omnes innimicos ejus sub pedibus suis, atque extremam manum impositurum renovationi rerum, nos omnes suo spiritu foveat ac recreet, ut Lati adventum ejus praestolari, atque nuptialibus vostibus, lampadibusque accensis ornati, ipsi occurrere possimus. Praga xv Kal. Octob. M. D. Lxxxv.

Idem Dominationibus vestris addictissius Atque ex animo frater

PUCCIUS

Praestantissimis ac Deo dilectis viris D. D. Joannes Dee. & Eduardo Kelleo Generosis Anglis, ac Majoribus in Christo fratribus, mihi, tanquam Patribus colendis, &c.

Mgnifice […]; & utipater amantissime & observande non minori etiam desiderio teneor videndi & de multis colloquendi cum Magnifica dominature vestra de cujus erga me & fide, & amore nunquam dubitavi nec dubitare possum post prandium hora commoda ego illam accedam. Deus sua, gratia semper nobis adsit.

Vester ex animo, Guilielmus propria manu.

Febr. 10. 1587, stilo novo. Trebone.

Postride reditus […] a Vienna ad Trebonam.